Он цагийн очис. 
Үргэлжлэл 11
Ганган Тогмид буурал орсон хүрэн гэзгээ сүлжиж, үзүүрийг нь сүлжмэл сураар жимбийтэл боогоод, хар өнгийн ноолууран бүрх малгай дарж өмсөж, малгайтайгаа хослуулан чамирхсан ноолууран урт хүрэмнийхээ захыг босгон өмссөн нь насандаа баймгүй дэгжин харагдана.
Шингэн шаргал царайндаа зохисон өтгөн хөмсөгнийх нь дор очтох сэргэлэн бор нүдэнд нь аз хийморьдоо эрдсэн ихэмсэг дүр тодхон гэрэлтэнэ.
Гартаа барьсан хар цүнхнээсээ янжуур гарган асаагаад уртаар сорж үлээснээ удахгүй унтраан хогийн саванд шидчихээд, зочид буудлын угтагчруу очив.
-Сайн уу дүү минь. Мянгат малчид байрлаж байгаа гэж сонслоо. Одоо байгаа болов уу.
-Удахгүй ирнэ. Та хүлээж байвал тааралдана даа. Бараг л түрүүч нь ирчих шиг боллоо.
-Нээрэн л гаднаас халхайж халбайсан дээл өмсөцгөөсөн малчид гэдэг нь илт харагдах эрчүүд хүүхнүүд пижигнэлдэн шуугилдсаар орж ирцгээв. Тэдний дунд хүрэн торгон дээл өмсөж мөнгөн аралтай суран бүс бүсэлсэн Энхбат заан ханага ханага алхсаар орж ирэх нь харагдав. Энгэр дээрээ алтан гадас одон гялалзуулж, хийморь жавхаа цогцлуулан алхаж явна.
-За мянгат малчин, манлай заан амар амгалан уу гэсээр дөхөн очвол
-Хүүе, Тогмид хурандаа ямар сонин хүн бэ. Сайн. сайн байна уу. Тавлаг өвөлжиж байна уу. Улам л залуужаад байх хүн юм аа.
-За манай өрөөнд оръё гэсээр байрлаж буй өрөөндөө орлоо.
Бэлтгэж ирсэн идээ будаагаа тавьж хүндлэл үзүүлэх нь их ёс төгөлдөр ажээ.
-За анд минь мянган малтай, аварга малчин болсонд баяр хүргье гээд цүнхээ уудлан виски архи, чихэр жимсээ гардуулав.
-Гялайлаа хө. Манай хэд сайн. Том хүү минь ирэх жилээс бас л мянган малтай болох биз ээ. Хөдөө хөхөртөл мал дагасных үгүй яахав сайхан л байна. Чингүн хүү минь хоёр хүүтэй болсон. Ер нь буурилхаг эр болсон доо хө.
-Хүү минь сайн яваа нь чиний буян шүү хө. Би саяхан эхнэр авч охинтой боллоо. Хэхэ золиг шиг юм. Тавь гарч байж төвхнөх учиртай байсан юм болов уу даа. 
-Сайхан байна аа сайхан байна. Ер нь сайхан байна хө. Тэр үед яаж хүүтэйгээ уулзах гэж та нартай бужигначихаагүй юм. Тэгсэн бол одоо хоёул ингээд суухгүй ч байж болох юм.
-Тиймээ чи мундаг хүн. Тэр үед чамаас хүүгээ харамлах сэтгэл оволзож байлаа шүү хө. Хурдхан холдоё гэж бодож байсан шүү гэж Энхбат заан ярьж суув. Гэтэл Тогмид гар цүнхээ нээж даалинд хийсэн хос хөөрөг гаргаж ширээн дээ зэрэгцүүлэн тавиад
-За хө. Энэ хоёр хөөргийг чи хардаа. Нэг чулууны ихэр хөөрөг байгаа юм. Аавын удмаас дамжиж ирсэн хөөрөг . Үүний нэгийг чамд өгөх гэж ирлээ. Чи өөрөө барьж байгаад энэ хорвоогоос мордохын цагт хүүд минь өвлүүлчихээрэй хө. Нэгийг нь би барьж яваад бас л хүүдээ хэзээ нэгэн цагт өгнө. Миний ганц хүүгийн хувьд түүнд дамжих ёстой гэж бодоод байгаа юм.
-Еэ хайрхаан мөнч сайхан эд байна даа. Хүү чинь одоохондоо намайг л төрсөн эцгээ гэж бодож яваа. Би ч тэр ээж нь ч тэр түүнээс үнэнийг нууж ирсэн. Гэвч нууж болохгүй нууц гэж байдаг.
Хүү минь одоо үнэнийг мэдэх цаг нь ч нас нь болсоон хө. Алд биеэр нь урсаж байгаа цус нь хаачих вэ. Тэгэхээр би хүүдээ үнэний нууцыг тайлах цаг ирсэн гэж бодоод байгаа чух.
- Харин Сүндэрьяа бол эргэлт буцалтгүй минийх болсон. Түүний талаар бол горьдолтгүй хө.
-Тэгэлгүй яахав Энхбат минь. Тийм ч учраас би бас нэг Сүндэрьяатай болсон шүү.
-Юу эхнэрийг чинь Сүндэрьяа гэдэг юм уу.
-Хаха үгүй дээ би охиндоо Сүндэрьяа гэдэг нэр хайрласан юм. Тийм болохоор чи санаа зоволтгүй хө.
-Чингүүн хүү минь надтай уулзахгүй ч байсан болно. Харин энэ өв дамжсан хөөрөг бол хосоороо удам дамжих ёстой билээ.
-Чи эхлээд хэл амаа ололцоод энэ хөөргийг өгчихээрэй. Нөгөөхийг нь би хорвоотой тооцоо дуусгахаас өмнө амжиж хүүдээ өгнө.
-Тэг дээ хө их нарийн эд байна гэж ярьсаар Тогмидыг гаргаж өглөө