Би энэ жил сургуулиа төгсөх гээд оюутан цагийн сүүлчийн намартаа баяртай гэж хэлж чадахгүй хоргодон хоргодон явна. Жил бүрийн намар нэг өглөө босоод харахад л навчис шарлаад газраар нэг хөглөрчихсөн байдагсан. Харин энэ жил 8-р сар дундаа ороо юу? үгүй юу? хорчгор шар навчис онгироо салхины аясаар тал тал тийшээ хийсэж, хөл доогуур гүйлдээд намарт дэндүү яарсан гэлтэй. Харин би намарт яараагүй ээ. Үргэлж л оюутан хэвээрээ байгаад баймаар санагдаж байна.
  Яагаад гэвэл энэ намар л өнгөрчих юм бол өмнө минь өөрийнхөө хүчээр туулан гарах их амьдрал хүлээж байгаа болохоор ч тэр үү? гэхдээ надад энэ амьдралд хөл алдахгүй туулаад гарах сэтгэлийн тэнхээ, ур ухаан байгаа боловч цаанаа л нэг гунигтай санагдаад. Оюутан ахуй цагийн минь дурсамж бүхэн үгүйлэгдэх байх даа. Навчаа юу ч үгүй гүвсэн моддын нүцгэн мөчирт хааяа ганц хоёрхон болжмор нотны тэмдэг шиг цомцойж нам гүм орчныг эвдэн жив жув хийнэ. Бодвол хүмүүс бидэн шиг өвлийн бэлтгэлээ ярилцаж суугаа нь тэр байх. Эсвэл өнгөрсөн дурсамжуудаа хуучилдаг ч байж магадгүй. Үгүй бол залуу насаа, хайр дурлалаа санагалздаг биз ээ. Би ч бас он цагийн манан дунд түүх болон хоцорсон оюутан болсон анхны намраа дурсмаар санагдлаа. Энэ жил би амьдралынхаа 21 дэхь намартайгаа мэнд мэдэлцэн учран золгож байна. Харин яг одоогоос 3 намрын тэртээ би энэ том айлын хаалгаар оюутан болохоор орж ирсэн юм. Анх дунд сургуулийн сурагч болж 1-р ангид орсон тэр жилийн намар ээждээ үнсүүлж, аавдаа хөтлүүлээд сургуульдаа очиж байсан бол намайг оюутан болоход намраас өөр хэн ч хөтөлж энэ сургуулийн хаалгаар оруулсангүй ээ. Гэгээхэн хүсэл мөрөөдөлдөө хөтлөгдөн үе тэнгийн найзууд маань баяр хөөрөөр дүүрэн ирсэн байлаа. Хичээлийн анхны хонх жингэнэхэд бид сургуулийнхаа жижигхэн хаалгаар цувран орцгоолоо. Урт дарааллын эхэнд нэг хүн “Хүүхдүүд ээ Урлагийн охин тэнгэр Янжинлхам бурхандаа мөргөөд анги ангидаа ороорой” гэж хэллээ. Аан ийм учиртай болоод л энэ урт оочир гацаад байсан юм байна. Хүсэл мөрөөдлөө л шивнэж мөргөе гэж чамгүй бэлдсэн ч яг миний ээлж болоход хойноос хүүхдүүд түлхээд, өөрөө ч сандраад залбирч чадаагүй ангидаа орж билээ. Хүслээ шивнэж чадаагүйдээ сэтгэл минь их л гунигтай байсан юм. Харин эхний цагийн хичээл завсарлахаас өмнө ангиасаа гараад бурхандаа дахин мөргөхөөр очиход нам гүмхэн сургуулийн нэг давхарын танхимд Янжинлхам бурхан ганцаараа бүжиглэж байгаа юм шиг харагдаж билээ. Би ч хоёр алгаа хавсраад нүдээ тас анин мөргөж эхэллээ. Гэтэл гэнэт “За хоёр дахь удаагаа мөргөж байна уу? “ гэхэд нь би бурхан надтай ярьж байна уу? Гэсэн байж боломгүй бодол толгойд эргэлдэх зуур нүдээ нээн харвал бурхан биш захирал Дагий багш инээмсэглэн зогсож байсан юм.
- Багш нь цочоочихвуудаа аль анги вэ? Гэж асуухад нь жаахан бантаад Сэтгүүлч гэж сандран хэллээ.
- Оюутан болсон эхний өдрөөсөө л хичээн суралцаарай, сайн сэтгүүлч болоорой гэж баш ерөөгөөд явсан билээ.Би оюутан болсон эхний өдрөө ерөөсөө мартдаггүй. Тэр намрын навчнаас эхлээд бүх зүйл шинэ содон байсан. Харин одоо бол амьдрал туршид минь сэтгэлээс гарахгүй олон дурсамж бий. Намар надад оюутан үеийг бэлэглэсэн бол одоо эргүүлээд авч байна. Ингээд бодохоор намар, навч хоёр юм бүхний эхлэл бас төгсгөл нь юм аа.

profile