Үүрийн туяанаас ч гоёмсог залуу нас минь өнгөрлөө
Үлгэрийн орчлонд жиргэсэн болжморын дуу өвгөрлөө …
Үүдэн тушаа ургасан хоёр уд бөхийлөө
Үд жингийн амьсгаатай наран алсад холдлоо…
Үргэсэн зээрийн янзага шиг алтан дуртгал талийлаа
Үзье, үзье гэлээ ч амгай булааж тоосорлоо
Үрлэн гэрлээр тоглосон Үзмээ, Цэцэгээ хаачлаа даа?
Үүлэн одон хөвүүлсэн зуны нуур минь яачлаа даа!
Тойром цагаан шанданд сувдан бороо шавшихдаа
Тогоруун хөх үүлэнд буурлын намар онгуулж
Тэнгэр зуурдын амгалан хэдхээн зуны мөрөнд
Тэрлэг нөмөргөн хөлчүүрч хөл жийснийг мэдэлгүй
Мөнхийн гоод автсан хээнцэр залуу нас минь
Мөхөс дутуу хорвоог гүйцээх юм шиг эндүүрч
Бурам нь илүүдээгүй орчлонг насны тогтуунд анзаарч
Буцах мөргүй замиланд бодлоо шүүсэн байв аа!
Өглөөн нарнаас ч ихэмсэг залуу нас минь өнгөрлөө…
Өдөр шөнийг ялгаагүй халуун цус минь зөөлөрлөө…
Дурлалын орчлонд жиргэж торомгор нүдэнд дассан
Дуутай хууртай хотын үдшийн цэнгээнд эргэсэн
Найргийн тансаг мөрөөрөө үеийн охидоо уяраасан
Насан залуу цаг минь сайхан байлгүй яахав
Сайдын хүүг ширвэсэн сайхан Үзмээг хүсэхдээ
Сарлаг нүүсэн уулс аугаа хөвчөө дурсаж
Оросын цэнхэр нүдэн Есинентэй чацуу
Онгодын тэнгэр уянгаа шадалж суусан болохоор
Сартуул Халхын хүү Батхүү найрагч би
Сарны доорх замиланд залуу насаа үлдээсэн
Найрагч бүхэнд олдоогүй гоолиг Цэцэгээг тэврэхдээ
Насан тогтох үеэ алтан дуртгалаар мялааж
Тэнгэр хөлчүү хорвоогийн бөглүү дайдаас уйдамгүй
Тэнхээ надад хайрласан залуу насаа бодохоор
Үүдэн тушаа ургасан хоёр уд бөхийхийг
Үд дундын наран дайрсан чинээ санадаг аа
Үхэлгүй мөнхийн хүн ганц ч төрөөгүй хорвоог
Үзсээр яваад дуусах төөрөг заяандаа итгэдэг ээ
Бороохойн Батхүү