Бодлын нулимс цээж хөндүүрлэн асгархад
Бүлээн амьсгал хүрэхгүй алсад ижий минь эмэрч суугаа
Хүрэн уулсаа өндийлгөсөн униартах салхин хязгаарт
Дээлнийхээ нударганд нулимсаа шингээн аав минь хүлээн суугаа

Ургах нарны туяаг магнай тосон өндийх
Уул шиг нөмөртэй өвөлжөө минь бууцаа түшин өндийж байгаа
Усан болорыг эмжсэн шахан улаан цолмонгоор
Ухаант ардын минь амьдрал дуун цуурайтай сэрж байгаа

Өндөр уулсын хормойд будан тээж унахад
Үрээ санах ижий минь сэтгэл намрын өвс шиг норж тэвтээ байлгүй
Өвөртөө хургуулж өөдөө өргөсөн эцгий минь зулайд
Өглөөний нарны туяа насны хяруу унагаа байлгүй

Санахын жаргалыг би аав, ээжээ хэмээн бодлогширдог
Саглагар моддын мөчир шиг сүжирсэн их хайр гэж мэдэрдэг
Санахын жаргалыг би зөөлөн хариуслын дуун хөг гэж уярдаг
Салаа замын төгсгөлд орших гэр минь гэж ойлгодогоо