Удам түүх нь хамтдаа сүлэрч
Унаган үрсээ ундаалсан нутаг
Учиг үйлээ хамтдаа түүчээлж
Уулсын чөлөөнд хэвийсэн нутгаа

Буйр нь шарваагүй нутгийнхаа буяныг нь өвөрлөж төрсөн би
Бууц нь зөөлөрч өлгийдсөн өвөлжөөгөө нэг эргэхсэн
Будан эмжиж хургасан хангайн уулсаа санахдаа
Баялаг сарьдагын оргилыг ааваа хэмээн сандагсан

Хэрмэн царамтай толгодын өнжиж үдлэх хормойд
Хэрэж отоглох өргөөн тоононд саран хулжихад
Зэллэж хөрвөөх сарлаг хоёронтоо лагшиг эвшээж
Зэргэлдээ айлын балчир нялахшин цорвойх нутгаа

Таана сөлийсөн талын минь буурцаган хөхөмдөг довцогын
Тарчиг нахиан үзүүр цэцэгсийн тэнгэрт тэмүүлж
Эргэх түмэн эрхэсийн гялбаа саринаж өдөлсөн
Ээнэгших сайхан нутгийн минь наран хоймор шаргалтана

Булганд өдлөх насны минь балчир тэрсүү бодлууд
Бэлчээр нэхэн өлийх нялх ишигний майлаан
Царамдаг мөнгөн үүрийн хаяалах гялбаан түүчээнд
Цагаан үйлсийн сүүдэрт амирлаж хэвийх нутгаа

Маанийн эрх шувтархад мичидийн гялбаа шижиртэж
Марал бугын цогио модот энгэрт тачигнаж
Эрээн цармын хоногшил ханархуйн харцаар нялхарч
Эрх амрагын явдал хонцын анирт уярдагаа

Журамт бүсгүйн ааль нүдний талимаанд ууссаж
Жаргал цэнгэлийн манлай тоонот нутагт буйрлаж
Тохой ижилссэн залуус талын салхинд морин дэл дээр эсгэрч
Төрсөн нутгийн минь хэвлийд идээшиж нэг жаргадгаа