Босон суухад санагддаг миний нутгийн дэвжээ
Бодол зүүд хэлхдэг хаан эцгийн минь өлгий
Булбарай хөлийн минь сайрыг арилгаж өгсөн хөрс
Буурал хоёрын минь сэтгэл мөнхрөн үлдэх тэнгэр

Алмаз ирлэн зүрх зүсэж бодол нэхээгүй нутаг минь
Амар байлган зовлон эдлүүлж тун үзээгүй уул минь
Алаг үзэн сэтгэл шаналгаж тун үзээгүй нуур минь
Алтан шонхорын жигүүр дэлгэн жаргал хайрласан хуур минь

Миний аясаар нараа мандуулдаг тэнгэр
Миний бодлоор одод нь түгдэг шүтээн
Миний дуугаар хураа шиврээдэг огторгуй
Миний бодлоор тэнгэр нь цэлэмдэг орчлон

Эцгийн дүр шиг бүтэн ууландаа би хайртай
Эхийн сүү шиг бүлээн усандаа би дуртай
Эгшиг аялгуу дууддаг хуурандаа би дуртай
Энэхэн нутгийн минь тэнгэр цэлмэг байх нь жаргалтай

Солонгын өнгийг нүдлээд тэнгэр минь мишээдэг
Сарны ирмэгийг эмжээд уулс минь буцаадаг
Сааталгүй ирсэн буяныг түмэн олон минь хурайлж
Саруул бүхнийг гэрэлтүүлэн наран адил тахьдаг

Хулангийн босгосон цагаан тоосноос
Хурайлж ирээд аваагүй гэлүү та
Хурмастыг багандсан урианхайн уулнаас
Хустайн царван түүгээгүй гэлүү та

Цэлмэгээрээ гайхуулсан хөх тэнгэрт
Цээлийн дуугаа өргөөгүй бил үү та
Цэнхрийн голын ариун рашаанаас
Цэцэрхэж ирээд уугаагүй бил үү та

МИНИЙ  ТУНГАЛАГШИЛ    номноос                                                                           Б.Ариун-Эрдэнэ